چرا حیوانات مزرعهای؟
حیوانات مزرعهای به تعداد میلیاردها رنج میکشند
وقتی به مزرعه فکر میکنیم، انبارهای قرمز، چمنزارهای سبز و حیواناتی را تصور میکنیم که آزادانه در آفتاب پرسه میزنند. این تصویری ریشهدار در سنت و داستانهای کودکی است. اما امروزه، بیشتر حیوانات مزرعهای زندگیهای بسیار متفاوتی دارند.
حدود ۹۰ میلیارد
حیوانات خشکیزی سالانه برای غذا در سراسر جهان ذبح میشوند. اکثر آنها در سیستمهای کشاورزی فشرده پرورش مییابند، جایی که شرایط شلوغ و پراسترس اغلب مانع از بروز رفتارهای طبیعی حیوانات و زندگی مطابق با نیازهایشان میشود.
کدام حیوانات مزرعهای پرورش داده میشوند؟
میلیونها حیوان از گونههای مختلف برای غذا، پوشاک، کار و سایر اهداف تجاری پرورش داده میشوند و مورد بهرهکشی قرار میگیرند. اگرچه نیازهای فردی و رفتارهای طبیعی آنها متفاوت است، اما بسیاری در سیستمهای کشاورزی مدرن با چالشهای مشابهی روبرو هستند.
چرا حیوانات مزرعهای؟
فراتر از یک مسئله حیوانی
کشاورزی حیوانی فقط یک موضوع در مورد نحوه رفتار با حیوانات نیست. پیامدهای آن بسیار فراتر از مزارع و کشتارگاهها گسترش مییابد و بر سیاره ما، سلامت انسان، کارگران و کل جوامع تأثیر میگذارد.
به حیوانات آسیب میزند
حیوانات مزرعه میتوانند درد، ترس، استرس و ناراحتی روانی را تجربه کنند. کشاورزی فشرده اغلب حرکت آنها را محدود میکند، روابط اجتماعی را مختل میکند و از بیان رفتارهای طبیعی جلوگیری میکند.
بسیاری از حیوانات همچنین روشهای دردناک، جدایی زودهنگام از فرزندانشان، حمل و نقل پراسترس و کشتار در سنین پایین را تجربه میکنند.
به سیاره ما آسیب میزند
کشاورزی حیوانی به انتشار گازهای گلخانهای، جنگلزدایی، تخریب زیستگاهها، مصرف آب و از دست دادن تنوع زیستی کمک میکند.
تولید دام متان و سایر گازهای گلخانهای تولید میکند، در حالی که رشد خوراک دام و گسترش زمینهای چرا میتواند فشار بیشتری بر اکوسیستمهای طبیعی وارد کند.
فضولات حیوانی و روانابهای کشاورزی نیز میتوانند به آلودگی آب و تخریب محیط زیست کمک کنند.
به کارگران و جوامع آسیب میزند
کشاورزی صنعتی حیوانی میتواند کارگران را در معرض شرایط فیزیکی سخت، خطرات شغلی، ماشینآلات خطرناک و استرس روانی قرار دهد.
جوامع ساکن در نزدیکی عملیات بزرگ پرورش دام نیز ممکن است آلودگی هوا، بوهای نامطبوع، آلودگی آب و مشکلات مرتبط با مدیریت مقادیر زیاد فضولات حیوانی را تجربه کنند.
این مسائل سوالات مهمی را در مورد حقوق کارگران، عدالت زیستمحیطی و توزیع نابرابر هزینههای کشاورزی صنعتی مطرح میکند.
به سلامت ما آسیب میزند
پرورش فشرده دام چندین نگرانی بهداشت عمومی را افزایش میدهد، از جمله گسترش بیماریهای عفونی، مقاومت ضد میکروبی، بیماریهای ناشی از غذا و آلودگی محیط زیست.
استفاده نامناسب از آنتیبیوتیکها در تولید دام میتواند به مقاومت ضد میکروبی کمک کند و درمان برخی عفونتهای باکتریایی را دشوارتر سازد.
رابطه بین کشاورزی حیوانی، سیستمهای غذایی و بهداشت عمومی نشان میدهد که چرا ایجاد آیندهای سالمتر نیازمند نگاه فراتر از خود مزرعه است.
حیوانات مزرعهای و رفتارهای طبیعی آنها
حیوانات پرورشی برای انجام طیف گستردهای از رفتارهای طبیعی که برای سلامت جسمی و بهزیستی روانی آنها ضروری است، تکامل یافتهاند.
این رفتارها به حیوانات اجازه میدهد تا محیط اطراف خود را کاوش کنند، غذا پیدا کنند، روابط اجتماعی را حفظ کنند، تولیدمثل کنند و به محیط خود پاسخ دهند. با این حال، سیستمهای پرورش فشرده میتوانند بسیاری از این فعالیتها را محدود یا از آنها جلوگیری کنند.
جوجهها
جوجهها پرندگانی بسیار اجتماعی و از نظر رفتاری پیچیده هستند که از مرغ جنگلی قرمز (Gallus gallus) نشأت گرفتهاند. در شرایط طبیعی، آنها در گروههای اجتماعی با سلسله مراتب غالبیت تثبیت شده، که معمولاً به عنوان نظم نوکزنی شناخته میشود، زندگی میکنند. آنها از طریق صداها، زبان بدن و تعاملات فیزیکی ارتباط برقرار میکنند و میتوانند افراد آشنا را در گروه خود تشخیص دهند.
یکی از مهمترین رفتارهای طبیعی آنها علوفهجویی است. جوجهها زمان قابل توجهی را صرف خراشیدن زمین، نوک زدن به خاک و جستجوی دانهها، حشرات و سایر منابع غذایی میکنند. آنها همچنین حمام گرد و غبار انجام میدهند، یک رفتار ضروری برای نگهداری از پرها که در آن خاک سست را در میان پرهای خود میغلتانند و حرکت میدهند. علاوه بر این، مرغها به طور طبیعی به دنبال مناطق لانهسازی خلوت برای تخمگذاری و سکوهای مرتفع برای استراحت و خواب هستند.
در پرورش فشرده طیور، جوجهها اغلب در گروههای بزرگ داخل سالن با دسترسی محدود به محیطهای طبیعی نگهداری میشوند. تراکم بالای دام میتواند حرکت، علوفهجویی، حمام گرد و غبار و سایر رفتارهای مهم را محدود کند. اگرچه برخی از سیستمهای مسکن مدرن غنیسازی را فراهم میکنند، کیفیت و در دسترس بودن این منابع به طور قابل توجهی متفاوت است.
پرورش انتخابی همچنین چالشهای عمدهای را در زمینه رفاه حیوانات، بهویژه در جوجههای گوشتی ایجاد کرده است. انتخاب ژنتیکی برای رشد بسیار سریع و افزایش رشد عضلانی میتواند باعث ناهنجاریهای اسکلتی، لنگش، مشکلات قلبی-عروقی و کاهش تحرک شود. برخی پرندگان به دلیل اینکه بدنشان سریعتر از ساختارهای اسکلتی پشتیبانشان رشد میکند، در رسیدن به آب و غذا دچار مشکل میشوند.
گاوها
گاوها پستانداران نشخوارکننده اجتماعی هستند که به طور طبیعی در گروهها زندگی میکنند و روابط طولانیمدتی با سایر اعضای گله خود برقرار میکنند. آنها بخش قابل توجهی از روز خود را به چرا، راه رفتن، استراحت و نشخوار میگذرانند. نشخوار شامل برگرداندن غذای نیمههضم شده و جویدن دوباره آن است، فرآیندی که برای هضم طبیعی و جذب مواد مغذی ضروری میباشد.
رفتار طبیعی گاوها همچنین شامل نظافت اجتماعی، ارتباطات و مراقبت مادری است. گاوهای مادر از طریق تماس فیزیکی، لیسیدن، شیر دادن و ارتباط صوتی پیوندهای قوی با گوسالههای خود برقرار میکنند. قبل از زایمان، گاوها ممکن است به دنبال مکانهای خلوت بگردند تا بتوانند گوسالههای خود را در محیطی نسبتاً محافظتشده به دنیا آورند. این روابط مادری از نظر بیولوژیکی هم برای مادران و هم برای فرزندان مهم است.
در پرورش صنعتی لبنی، گاوها ممکن است بخش زیادی از زندگی خود را در سیستمهای مسکونی سرپوشیده با دسترسی محدود به چراگاه بگذرانند. اگرچه برخی سیستمهای سرپوشیده مناطق استراحت راحت و امکانات تغذیه مناسب را فراهم میکنند، اما حرکت محدود، کفپوش نامناسب و ازدحام بیش از حد میتواند خطر لنگش، آسیبها و سایر مشکلات سلامتی را افزایش دهد. دسترسی محدود به چرا همچنین فرصتهای ابراز رفتارهای طبیعی تغذیه و کاوش را کاهش میدهد.
گاوهای شیری مدرن به طور انتخابی برای تولید شیر بالا پرورش داده شدهاند. تولید مقادیر زیاد شیر، فشار متابولیکی قابل توجهی بر بدن آنها وارد میکند و میتواند خطر ورم پستان، کتوز، اختلالات تولیدمثلی و سایر بیماریهای متابولیکی را افزایش دهد. علاوه بر این، گوسالهها اغلب مدت کوتاهی پس از تولد از مادران خود جدا میشوند که میتواند باعث استرس رفتاری، از جمله افزایش صدا و رفتار جستجوگرانه شود. همچنین برای حفظ تولید تجاری شیر، گاوهای شیری به طور مکرر باردار میشوند.
اردکها و غازها
اردکها و غازها به خانوادهٔ زیستی Anatidae تعلق دارند و به طور طبیعی با محیطهای آبی و خشکی سازگار شدهاند. آنها پرندگانی اجتماعی هستند که از طریق صداها و حرکات بدن با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند و اغلب روابط گروهی پایداری تشکیل میدهند. بسیاری از گونهها همچنین پیوندهای جفتی برقرار کرده و رفتارهای اجتماعی هماهنگ از خود نشان میدهند.
آب نقش مهمی در رفتار طبیعی بسیاری از گونههای اردک ایفا میکند. آنها به شنا کردن، حمام کردن، نوکزنی در آب و جستجوی غذا در محیطهای آبی میپردازند. این فعالیتها از کاوش محیطی، تغذیه و نگهداری از پرها پشتیبانی میکنند. اردکها و غازها همچنین زمان قابل توجهی را صرف نظافت پرهای خود میکنند و با استفاده از نوک خود پرها را تمیز و مرتب میسازند. غازها به طور خاص برای چرا کردن سازگار شدهاند و به طور طبیعی از علفها، برگها و سایر گیاهان تغذیه میکنند.
در سیستمهای پرورش متراکم، اردکها و غازها ممکن است در محیطهای سرپوشیده و شلوغ با دسترسی محدود به امکانات آب مناسب نگهداری شوند. اگرچه معمولاً آب آشامیدنی فراهم میشود، اما برخی از سیستمهای نگهداری فرصت کافی برای شنا کردن، حمام کردن و سایر رفتارهای مرتبط با آب را ارائه نمیدهند. دسترسی ناکافی به آب میتواند با نگهداری طبیعی پرها، تمیز کردن و کاوش محیطی تداخل ایجاد کند.
شرایط نامناسب نگهداری و تراکم بالای جمعیت میتواند به آسیبها، آسیب به پرها، مشکلات پا، استرس و کاهش فعالیتهای رفتاری منجر شود. در برخی از سیستمهای تولید فوا گراس، اردکها و غازها همچنین تحت تغذیه اجباری، معروف به گاواژ، قرار میگیرند. غذا از طریق یک لوله تغذیه وارد میشود تا تجمع بیش از حد چربی در کبد ایجاد شود، فرآیندی که نگرانیهای جدی در مورد ناراحتی فیزیکی، آسیبهای احتمالی و رنج حیوانات ایجاد میکند.
بزها
بزها پستانداران نشخوارکنندهای باهوش، کنجکاو و بسیار سازگار هستند. برخلاف گاو که عمدتاً از علف چرا میکند، بزها به طور طبیعی مرورگر هستند و رژیم غذایی متنوعی شامل برگها، بوتهها، شاخهها، گیاهان علفی و سایر پوششهای گیاهی را ترجیح میدهند. رفتار تغذیهای آنها شامل انتخاب گونههای مختلف گیاهی و کاوش در محیط اطراف برای یافتن منابع غذایی مناسب است.
بالا رفتن و پریدن بخشهای مهمی از رفتار بزها هستند. آنها به طور طبیعی سطوح مرتفع، محیطهای سنگی و زمینهای ناهموار را کاوش میکنند. این فعالیتها تحریک فیزیکی را فراهم کرده و به آنها اجازه میدهد محیط اطراف خود را بررسی کنند. بزها همچنین حیواناتی بسیار اجتماعی هستند که در گروههای خود روابطی برقرار میکنند. آنها از طریق صداها، زبان بدن و تعاملات فیزیکی ارتباط برقرار میکنند و عموماً به فرصتهایی برای تماس اجتماعی و کاوش محیطی نیاز دارند.
در پرورش فشرده بز، حیوانات ممکن است در سیستمهای مسکونی محصور با دسترسی محدود به محیطهای بیرونی، سازههای بالا رونده و پوشش گیاهی متنوع نگهداری شوند. این محدودیتها میتواند مانع از بروز رفتارهای مهم چرایی، بالا رفتن و کاوشگری آنها شود. مسکن نامناسب و شرایط کف ضعیف نیز ممکن است به مشکلات سم، آسیبها و ناراحتی کمک کند.
بزهای شیری معمولاً برای تولید شیر بالا پرورش داده و مدیریت میشوند. مشابه گاوهای شیری، بارداریها و شیردهیهای مکرر فشارهای فیزیولوژیکی بر بدن آنها وارد میکند. فرزندان آنها که بزغاله نامیده میشوند، ممکن است در سیستمهای لبنی تجاری مدت کوتاهی پس از تولد از مادران خود جدا شوند. علاوه بر این، روشهایی مانند شاخزدایی که از رشد شاخ جلوگیری میکند، ممکن است انجام شود و در صورت عدم ارائه مدیریت مناسب درد، میتواند باعث درد شود.
خوکها
خوکها پستاندارانی بسیار باهوش، کنجکاو و از نظر اجتماعی پیچیده هستند. آنها تواناییهای شناختی پیشرفته، ظرفیت یادگیری قوی و حس بویایی عالی دارند. در شرایط طبیعی، خوکها زمان زیادی را صرف کاوش در محیط خود، جستجوی غذا و تعامل با سایر اعضای گروه اجتماعی خود میکنند. آنها میتوانند افراد آشنا را تشخیص دهند و روابط اجتماعی پایداری ایجاد کنند.
یکی از مشخصترین رفتارهای آنها پوزهزنی است که شامل استفاده از پوزه برای بررسی و دستکاری خاک، برگها و سایر مواد محیطی در حین جستجوی غذا میشود. خوکها همچنین به طور طبیعی به گلمالی میپردازند که به تنظیم دمای بدن آنها کمک میکند زیرا غدد عرق عملکردی نسبتاً محدودی دارند. خوکهای آبستن قبل از زایمان رفتار لانهسازی از خود نشان میدهند و موادی مانند علف و برگ را برای ایجاد یک منطقه لانهسازی مناسب جمعآوری میکنند.
در پرورش صنعتی خوک، حیوانات اغلب در آغلهای سرپوشیده با فضای محدود و دسترسی محدود به محیطهای بیرونی نگهداری میشوند. کف بتنی و نبود مواد مناسب برای ریشهزنی میتواند از انجام رفتارهای مهم کاوشگری توسط خوکها جلوگیری کند. این محدودیتها ممکن است به سرخوردگی، رفتارهای غیرعادی، دمدویدگی و پرخاشگری منجر شود، بهویژه زمانی که غنیسازی محیطی کافی نباشد.
مدیریت تولیدمثلی میتواند نگرانیهای بیشتری را در مورد رفاه حیوانات ایجاد کند. در برخی از سیستمهای پرورش صنعتی، خوکهای آبستن در قفسهای آبستنی نگهداری میشوند که حرکت آنها را به شدت محدود کرده و از چرخیدن آزادانه جلوگیری میکند. قفسهای زایمان نیز ممکن است حرکت مادر را در طول شیردهی محدود کنند. علاوه بر این، خوکچهها ممکن است تحت اقداماتی مانند بریدن دم و کاهش دندانها قرار گیرند که میتواند باعث درد و ناراحتی شود. جداسازی زودهنگام از مادر نیز میتواند روابط طبیعی مادری و اجتماعی را مختل کند.
بوقلمونها
بوقلمونها پرندگانی اجتماعی و باهوش هستند که به طور طبیعی در گروهها زندگی میکنند و رفتارهای پیچیدهای از خود نشان میدهند. بوقلمونهای وحشی بخش زیادی از روز خود را به کاوش در محیطهای جنگلی، جستجوی دانهها، حشرات، توتها و سایر منابع غذایی میگذرانند. آنها سلسلهمراتب اجتماعی برقرار میکنند، از طریق صداها با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند و با سایر اعضای گروه خود روابطی را حفظ میکنند. آنها همچنین قادر به تشخیص افراد آشنا و واکنش به تغییرات در محیط اجتماعی خود هستند.
یکی از مهمترین رفتارهای طبیعی آنها علوفهجویی است. بوقلمونها از پاها و نوک خود برای خراشیدن زمین، بررسی پوشش گیاهی و جستجوی غذا استفاده میکنند. آنها همچنین از حمام گرد و غبار، نظافت پرها و کاوش در محیطهای مختلف لذت میبرند. در شب، بوقلمونهای وحشی معمولاً روی درختان خروس مینشینند و از شاخههای مرتفع برای استراحت و کاهش قرار گرفتن در معرض شکارچیان زمینی استفاده میکنند. این رفتارها برای سلامت جسمی و بهزیستی رفتاری آنها مهم هستند.
در پرورش صنعتی بوقلمون، تعداد زیادی پرنده معمولاً در ساختمانهای سرپوشیده با دسترسی محدود به محیطهای بیرونی پرورش داده میشوند. تراکم بالای دام و غنیسازی محیطی محدود میتواند فرصتهای راه رفتن، علوفهجویی، حمام گرد و غبار و خروسنشینی را کاهش دهد. شرایط نامناسب بستر و مدیریت ناکافی جایگاه نیز ممکن است به درماتیت کف پا، مشکلات تنفسی، جراحات و سایر نگرانیهای سلامتی کمک کند.
پرورش انتخابی به طور قابل توجهی ویژگیهای فیزیکی بوقلمونهای گوشتی تجاری را تغییر داده است. گونههای مدرن با سینه پهن برای رشد سریع و افزایش رشد عضلات سینه انتخاب شدهاند. این امر میتواند چالشهای فیزیولوژیکی جدی از جمله اختلالات اسکلتی، ضعف پاها، مشکلات قلبی-عروقی و کاهش تحرک ایجاد کند. در برخی موارد، تناسب اندام آنها جفتگیری طبیعی را دشوار میسازد که منجر به استفاده گسترده از تلقیح مصنوعی در سیستمهای پرورش تجاری میشود.
گوسفند و بره
گوسفندان پستانداران اجتماعی و نشخوارکنندهای هستند که به طور طبیعی در گروهها زندگی میکنند و رفتار گلهداری قوی از خود نشان میدهند. آنها تواناییهای شناخت اجتماعی خوبی دارند و میتوانند بین افراد آشنا و ناآشنا تمایز قائل شوند. حفظ تماس نزدیک با گله به آنها محافظت میدهد و قرار گرفتن در معرض شکارچیان بالقوه را کاهش میدهد. گوسفندان همچنین قادر به تشخیص چهرههای فردی، از جمله چهره گوسفندان دیگر و انسانها هستند.
چرا یکی از رفتارهای طبیعی اولیه گوسفندان است. آنها هر روز چندین ساعت را صرف انتخاب و مصرف علفها، گیاهان و سایر پوششهای گیاهی میکنند. آنها به فرصتهایی برای حرکت در مناطق مختلف چرا، جستجوی غذا، استراحت و تعامل با سایر اعضای گله خود نیاز دارند. گوسفندان مادر که به میش معروف هستند، پیوندهای قوی با برههای خود برقرار میکنند. پس از زایمان، میشها نوزادان خود را میلیسند و نظافت میکنند، آنها را از طریق بو و صداها میشناسند و آنها را به ایستادن و شیر خوردن تشویق میکنند. تماس اولیه مادر برای رشد، تغذیه و محافظت ایمنی بره از طریق آغوز مهم است.
در پرورش فشرده گوسفند، حیوانات ممکن است در محیطهای سرپوشیده محدود نگهداری شوند، به ویژه در زمستان، زمان برهزایی یا دورههای کمبود مرتع. تراکم بالای دام، کفپوش نامناسب، تهویه ناکافی و دسترسی محدود به چرای بیرون میتواند به آسیبها، مشکلات تنفسی، عفونتهای انگلی و استرس کمک کند. هنگامی که شرایط محیطی ضعیف است، گوسفندان ممکن است در بیان رفتارهای عادی چرا و اجتماعی نیز با مشکلاتی مواجه شوند.
تولید تجاری گوسفند شامل پرورش حیوانات برای گوشت، شیر و پشم است. پرورش انتخابی برای افزایش تولید پشم میتواند نیازهای مدیریتی اضافی از جمله پشمچینی منظم ایجاد کند. با این حال، انتخاب فشرده برای ویژگیهای فیزیکی خاص ممکن است به مشکلات سلامتی نیز کمک کند. سایر نگرانیهای رایج رفاهی شامل بند آوردن دم، اخته کردن و مایلزینگ در برخی سیستمهای تولید است. مایلزینگ شامل برداشتن نوارهایی از پوست از ناحیه پشتی گوسفند برای کاهش خطر ابتلا به میاز است، اما این روش در صورت انجام بدون تسکین درد مناسب، باعث درد قابل توجهی میشود. برهها نیز ممکن است بسته به سیستم تولید در مراحل اولیه از مادران خود جدا شوند.
زنبورهای عسل
زنبورهای عسل حشراتی بسیار اجتماعی هستند که در کلنیهای سازمانیافته با سیستمهای ارتباطی پیچیده و نقشهای اجتماعی تخصصی زندگی میکنند. یک کلنی معمولی زنبور عسل از یک ملکه، هزاران زنبور کارگر و در دورههای خاص، زنبورهای نر که به نام زنبور نر (دِرون) شناخته میشوند، تشکیل شده است. هر فرد وظایف خاصی را انجام میدهد که به بقا و توسعه کلنی کمک میکند. زنبورهای کارگر فعالیتهایی مانند پرورش لاروها، جمعآوری شهد و گرده، تولید موم، نگهداری از کندو و دفاع از کلنی را بر عهده دارند.
علفخواری یکی از مهمترین رفتارهای زنبورهای عسل است. زنبورهای کارگر از گیاهان گلدار بازدید میکنند تا شهد و گرده را جمعآوری کنند که کربوهیدراتها و پروتئینهای ضروری برای تغذیه کلنی را فراهم میکند. آنها همچنین از طریق گردهافشانی به عملکرد اکوسیستم کمک میکنند. زنبورهای عسل مکان منابع غذایی را از طریق رقص تکاندهنده (waggle dance) به یکدیگر اطلاع میدهند، که رفتاری قابل توجه است و اطلاعاتی درباره جهت و فاصله تقریبی مکانهای تغذیهای سودمند را منتقل میکند. کلنیها به طور طبیعی دما را تنظیم میکنند، از نوزادان خود محافظت میکنند، غذا ذخیره میکنند و یک ساختار اجتماعی پیچیده داخلی را حفظ میکنند.
در زنبورداری تجاری، زنبورهای عسل معمولاً در کندوهای مصنوعی مدیریت میشوند که برای تسهیل بازرسی کلنی و جمعآوری عسل طراحی شدهاند. در حالی که کندوهای مصنوعی با مدیریت خوب میتوانند سرپناه مناسبی فراهم کرده و از بقای کلنی حمایت کنند، شیوههای فشرده تجاری ممکن است شامل حمل و نقل مکرر، دستکاری ساختار کلنی و برداشت مکرر عسل باشد. ذخایر عسل اغلب برداشته شده و با محلولهای تغذیهای مبتنی بر شکر جایگزین میشوند. اگرچه تغذیه تکمیلی میتواند در دورههای کمبود غذا به کلنیها کمک کند، اما لزوماً تنوع غذایی کامل شهد و گرده جمعآوری شده طبیعی را فراهم نمیکند.
مدیریت ملکه یکی دیگر از جنبههای مهم زنبورداری تجاری است. ملکهها ممکن است به طور انتخابی برای ویژگیهای مطلوب مانند تولید عسل، آرامش، مقاومت در برابر بیماری و کاهش تمایل به ازدحام پرورش داده شوند. زنبورداران تجاری همچنین ممکن است ملکهها را جایگزین کنند، کلنیها را تقسیم کنند یا تولید مثل را برای مدیریت بهرهوری کنترل کنند. جابجایی مکرر کلنی برای خدمات گردهافشانی میتواند زنبورها را در معرض استرس حمل و نقل، محیطهای ناآشنا و تغییرات در علوفه موجود قرار دهد. بیماریها، انگلهایی مانند واروا دِستراکتور (Varroa destructor)، قرار گرفتن در معرض آفتکشها و کمبودهای تغذیهای میتوانند سلامت کلنی را بیشتر به خطر بیندازند.
اسبها
اسبها حیواناتی بسیار اجتماعی، باهوش و فعال هستند که برای زندگی در علفزارهای باز و دیگر زیستگاههای وسیع تکامل یافتهاند. در شرایط طبیعی، آنها گروههای اجتماعی پایداری را تشکیل میدهند که معمولاً از چند مادیان، فرزندانشان و یک یا چند نریان تشکیل شده است. این گروهها محافظت و فرصتهایی برای تعامل اجتماعی فراهم میکنند. اسبها از طریق وضعیت بدن، حالات چهره، صداها و حرکات ظریف گوش و دم خود ارتباط برقرار میکنند. آنها میتوانند افراد آشنا را تشخیص دهند و روابط اجتماعی قوی ایجاد کنند.
بخشی عمده از روال طبیعی روزانه اسب، چرا کردن است. اسبها به گونهای تطبیق یافتهاند که به جای مصرف وعدههای غذایی بزرگ در فواصل نامنظم، مقادیر کمی از گیاهان فیبری را در طی ساعات طولانی مصرف کنند. آنها به طور طبیعی بخش قابل توجهی از روز را در حال حرکت و جستجوی غذا و آب سپری میکنند. دستگاه گوارش آنها برای دریافت مداوم علوفه طراحی شده است و دورههای طولانی بدون دسترسی به خوراک خشن مناسب میتواند به مشکلات گوارشی و رفتاری منجر شود.
حرکت یکی دیگر از اجزای ضروری رفتار اسب است. در محیطهای باز، اسبها در مناطق وسیع راه میروند، یورتمه میروند، چهارنعل میروند و گاهی تاخت میزنند. آنها همچنین محیط اطراف خود را کاوش میکنند، اشیاء ناآشنا را بررسی میکنند، روی زمین غلت میزنند و در صورت نیاز به دنبال سرپناه میگردند. استراحت نیز مهم است: اسبها میتوانند در حالت ایستاده بخوابند، اما برای رسیدن به مراحل خاصی از خواب به فرصت دراز کشیدن نیز نیاز دارند. بنابراین، مناطق استراحت مناسب و راحت برای رفاه آنها ضروری است.
تماس اجتماعی و نظافت برای اسبها اهمیت ویژهای دارد. آنها اغلب به نظافت متقابل که به آن «آلوگرومینگ» گفته میشود، میپردازند که در آن دو اسب به آرامی یکدیگر را معمولاً در ناحیه گردن و جدوگاه گاز میگیرند و میخراشند. این رفتار به حفظ پیوندهای اجتماعی کمک میکند و میتواند تنش را کاهش دهد. کرهها نیز روابط قوی با مادران خود ایجاد میکنند، در طول رشد اولیه به آنها نزدیک میمانند و به تدریج رفتارهای اجتماعی و بقا را در گروه یاد میگیرند.
شترمرغها
شترمرغها بزرگترین پرندگان زنده هستند و به طور طبیعی با علفزارهای باز و محیطهای نیمهخشک آفریقا سازگار شدهاند. آنها پرندگانی خشکیزی هستند که برای دویدن و پیمودن مسافتهای طولانی به پاهای قوی خود متکی هستند. برخلاف بسیاری از پرندگان دیگر، شترمرغها نمیتوانند پرواز کنند، اما قادر به دستیابی به سرعتهای بالای دویدن هستند. محیط طبیعی آنها فرصتهایی برای راه رفتن، دویدن، جستجوی غذا، حمام گرد و غبار و تعامل با سایر شترمرغها فراهم میکند.
شترمرغها حیواناتی همهچیزخوار هستند که رژیم غذایی آنها شامل علفها، دانهها، برگها، گلها، حشرات و گاهی مهرهداران کوچک است. آنها زمان قابل توجهی را صرف جستجوی غذا در مناطق وسیع میکنند. آنها همچنین رفتارهای اجتماعی از جمله حرکت گروهی، ارتباطات و نمایشهای خواستگاری را نشان میدهند. در طول فصل تولید مثل، نرها قلمروهایی را تعیین میکنند و در مراسم خواستگاری پیچیده شرکت میکنند. مادهها بسته به ساختار اجتماعی و شرایط محیطی، تخمهای خود را در لانههای اشتراکی یا مشترک میگذارند.
در پرورش تجاری شترمرغ، این پرندگان عمدتاً برای گوشت، چرم، پر و تخممرغ پرورش داده میشوند. اگرچه شترمرغها معمولاً در محوطههای باز به جای ساختمانهای مرسوم طیور نگهداری میشوند، اما اندازه ناکافی محوطه و شرایط نامناسب زمین میتواند حرکت طبیعی آنها را محدود کند. فضای محدود ممکن است از دویدن و رفتارهای عادی کاوشگری جلوگیری کند. طراحی نامناسب حصارها و تأسیسات جابجایی نیز میتواند باعث آسیبهایی شود، زیرا شترمرغها حیواناتی قدرتمند هستند که ممکن است به موقعیتهای ناآشنا واکنش شدید نشان دهند.
خرگوشها
خرگوشها پستاندارانی بسیار اجتماعی و از نظر رفتاری پیچیده هستند که به طور طبیعی در علفزارها، حاشیه جنگلها و سایر محیطهایی که پوشش گیاهی و مناطق مناسب برای حفاری در دسترس است، زندگی میکنند. خرگوشهای وحشی اروپایی (Oryctolagus cuniculus) در سیستمهای لانه زیرزمینی به نام وارن زندگی میکنند. این لانهها محافظت در برابر شکارچیان، پناهگاه از دمای شدید و مکانهای امن برای استراحت و پرورش نوزادان را فراهم میکنند. خرگوشها روابط اجتماعی برقرار کرده و از طریق وضعیت بدن، علامتگذاری با بو و صداها ارتباط برقرار میکنند.
یکی از مهمترین رفتارهای طبیعی آنها چرا و علوفهجویی است. خرگوشها گیاهخوارانی هستند که سیستم گوارشی آنها برای مصرف مقادیر زیادی از پوشش گیاهی فیبری، به ویژه علفها و سایر مواد گیاهی، سازگار شده است. آنها به فرصتهای مداوم برای جویدن نیاز دارند، زیرا دندانهایشان در طول زندگی به طور مداوم رشد میکند. آنها همچنین حفاری، دویدن، پریدن، پنهان شدن، نظافت و تعاملات اجتماعی انجام میدهند. این رفتارها برای حفظ سلامت دندان، تناسب اندام و بهزیستی روانی مهم هستند.
در پرورش فشرده خرگوش، حیوانات ممکن است در قفسهای کوچک یا محوطههای بسته داخلی با فرصتهای محدود برای حرکت، پریدن، ایستادن، حفاری یا پنهان شدن نگهداری شوند. کف سیمی و سطوح استراحت ناکافی میتواند به آسیبهای پا و زخمهای فشاری کمک کند. تحریک محیطی محدود نیز ممکن است منجر به رفتارهای تکراری غیرعادی، بیتحرکی و ناامیدی شود. حتی زمانی که غذا و آب فراهم است، فضای محدود میتواند از بیان بسیاری از نیازهای رفتاری ضروری خرگوشها جلوگیری کند.
تولید تجاری خرگوش عمدتاً با صنایع گوشت، خز و پرورش مرتبط است. خرگوشهای ماده که به عنوان doe شناخته میشوند، ممکن است به طور مکرر جفتگیری کنند تا خروجی تولیدمثلی بالایی حفظ شود. خرگوشهای ماده باردار به طور طبیعی رفتار لانهسازی را نشان میدهند و از پوشش گیاهی و کندن مو از بدن خود برای آمادهسازی یک منطقه محافظتشده برای نوزادان خود استفاده میکنند. با این حال، تأسیسات لانهسازی ناکافی و مسکن محدودکننده میتواند در این رفتارها اختلال ایجاد کند. خرگوشهای جوان نیز ممکن است طبق برنامههای تولید تجاری از شیر گرفته و از مادران خود جدا شوند، که میتواند بر رشد اجتماعی و تغذیهای آنها تأثیر بگذارد.
شناخت این رفتارها برای درک این نکته ضروری است که حیوانات مزرعهای نیازهای فردی دارند که بسیار فراتر از الزامات اولیه تولید تجاری است.
















































