နိုင်ငံရေးထက် ကျော်လွန်သော ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှု
သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် ပါတီလိုင်း သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးဝိသေသလက္ခဏာနှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ မလိုအပ်သော အန္တရာယ်ကို လျှော့ချရန် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကတိကဝတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
နိုင်ငံရေးမတိုင်မီ ကျင့်ဝတ်
ကျင့်ဝတ်တရားသည် ခေတ်သစ်နိုင်ငံရေးစနစ်များထက် များစွာရှေးကျပါသည်။ 'လက်ဝဲ' နှင့် 'လက်ယာ' ကဲ့သို့သော ခေတ်ပြိုင်အမျိုးအစားများ မပေါ်ပေါက်မီ ကြာမြင့်စွာကပင် လူ့အဖွဲ့အစည်းများသည် အခြေခံကျသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို မေးမြန်းနေခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်- တရားမျှတမှုဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ကရုဏာတရားဖြင့် ပြုမူခြင်းဟူသည် အဘယ်နည်း။ ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်းကို မည်သည့်အခါတွင် တရားမျှတသည်ဟု ယူဆနိုင်သနည်း၊ မည်သည့်အခါတွင် မှားယွင်းသနည်း။ ဤမေးခွန်းများသည် ပါတီအစီအစဉ်များ သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုများ၏ ထုတ်ကုန်များမဟုတ်ဘဲ၊ သြတ္တပ္ဋစိတ်၊ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုနှင့် လူသားအတွေ့အကြုံမျှဝေမှုတို့မှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။
တရားမျှတမှု၊ စာနာမှုနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ရှောင်ရှားခြင်းကဲ့သို့သော အယူအဆများသည် မူလသဘောအရ နိုင်ငံရေးမဟုတ်ပါ။ ၎င်းတို့သည် မည်သည့်အဖွဲ့ခွဲ၊ အစိုးရ သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်တစ်ခုခုနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်ပါ။ ယဉ်ကျေးမှုများ၊ ဘာသာတရားများနှင့် အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများတစ်လျှောက်ရှိ လူများသည် မလိုအပ်ဘဲ ဆင်းရဲဒုက္ခဖြစ်စေခြင်းသည် မှားယွင်းကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံရေးစနစ်များသည် ဤတန်ဖိုးများကို ကွဲပြားစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အသုံးချခြင်းပြုနိုင်သော်လည်း၊ တန်ဖိုးများကိုယ်၌မှာမူ နိုင်ငံရေးထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ရှေးကျသည်။
ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ သတ်သတ်လွတ်စားသုံးခြင်းသည် ရိုးရှင်းသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ နိယာမတစ်ခုအပေါ် အခြေခံသည်- မလိုအပ်သော ထိခိုက်မှုကို လျှော့ချခြင်း။ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော တစ်စုံတစ်ရာကို စတေးခြင်းမရှိဘဲ ထိခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ပါက၊ ထိုထိခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားခြင်းသည် ပိုမိုကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။ ဤနိယာမသည် တိကျသော စီးပွားရေးသီအိုရီ၊ ပါတီဆက်နွယ်မှု သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးအမြင်တစ်ခုခုအပေါ် မမူတည်ပါ။ ၎င်းသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းများတစ်လျှောက် မျှဝေခံစားကြသော အခြေခံကျသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဗီဇသဘောတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည် — ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အရေးပါသည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ The Vegan Society မှ ပေးအပ်သော အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ အယူအဆဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုကို ပေးစွမ်းသည်-
“သတ်သတ်လွတ်စားသုံးခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်သမျှနှင့် လက်တွေ့ကျသမျှ အတိုင်းအတာအထိ၊ အစားအစာ၊ အဝတ်အစား သို့မဟုတ် အခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုအတွက် တိရစ္ဆာန်များကို အမြတ်ထုတ်ခြင်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းပုံစံအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းသည့် အတွေးအခေါ်နှင့် နေထိုင်မှုပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တိရစ္ဆာန်များ၊ လူသားများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အတွက် အကျိုးရှိစေရန် တိရစ္ဆာန်မပါသော အခြားရွေးချယ်စရာများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးနှင့် အသုံးပြုမှုကို အားပေးမြှင့်တင်သည်။ အစားအသောက်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရအရ၊ ၎င်းသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သို့မဟုတ် လုံးလုံးလျားလျား တိရစ္ဆာန်မှရရှိသော ထုတ်ကုန်အားလုံးကို ဖယ်ရှားခြင်းအလေ့အကျင့်ကို ရည်ညွှန်းသည်။”
The Vegan Society ၏ အဆိုအရ သတ်သတ်လွတ်စားသုံးခြင်းကို ဖြစ်နိုင်သမျှနှင့် လက်တွေ့ကျသမျှ အတိုင်းအတာအထိ၊ တိရစ္ဆာန်များကို အမြတ်ထုတ်ခြင်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းပုံစံအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းသည့် အတွေးအခေါ်နှင့် နေထိုင်မှုပုံစံတစ်ခုအဖြစ် အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုထားသည်။ ဤအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် သဘောသဘာဝအားဖြင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အမြတ်ထုတ်ခြင်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းကို ဖယ်ထုတ်ခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုသည် — နိုင်ငံရေးသစ္စာခံမှုအကြောင်း မဟုတ်ပါ။
သတ်သတ်လွတ်စားသုံးခြင်းကို ကျင့်ဝတ်အရ နားလည်ရန်မှာ ၎င်းကို ဘက်လိုက်သော ရပ်တည်ချက်တစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ လူသားမျိုးနွယ်ကဲ့သို့ပင် ရှေးကျသော မေးခွန်းတစ်ခုအတွက် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ရန်ဖြစ်သည်- ကျွန်ုပ်တို့သည် မလိုအပ်သော ထိခိုက်မှုမဖြစ်စေဘဲ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် မရွေးချယ်သင့်သနည်း။
ကျင့်ဝတ်ဆိုတာ ဘာလဲ — နှင့် ၎င်းသည် နိုင်ငံရေးထက် အဘယ်ကြောင့် ကျော်လွန်သနည်း။
နိုင်ငံရေးသည် အာဏာနှင့် သက်ဆိုင်သည်- လူ့အဖွဲ့အစည်းများကို မည်သို့အုပ်ချုပ်သည်၊ အာဏာကို မည်သို့ခွဲဝေသည်၊ မူဝါဒများကို မည်သို့ဖန်တီးပြီး ကျင့်သုံးသည်တို့ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အဖွဲ့အစည်းများ၊ ဥပဒေများ၊ ပြည်သူ့အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် စုပေါင်းဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းတို့နှင့် ဆက်ဆံသည်။ နိုင်ငံရေးစနစ်များသည် စည်းမျဉ်းများကို မည်သို့အကောင်အထည်ဖော်သည်၊ အရင်းအမြစ်များကို မည်သို့ခွဲဝေပေးသည်၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ပြိုင်ဆိုင်သော အကျိုးစီးပွားများကို မည်သို့ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်သည်တို့ကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။
ကျင့်ဝတ်တရားသည် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ကွဲပြားသော စူးစမ်းလေ့လာမှုအဆင့်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည်။ ၎င်းသည် လုပ်ရပ်များသည် မှန်ကန်ခြင်း သို့မဟုတ် မှားယွင်းခြင်း၊ တရားမျှတခြင်း သို့မဟုတ် တရားမျှတမှုမရှိခြင်း၊ ကရုဏာရှိခြင်း သို့မဟုတ် ထိခိုက်စေခြင်းရှိမရှိကို မေးမြန်းသည်။ ကျင့်ဝတ်တရားသည် နိယာမများကို ဆန်းစစ်သည် — ပါတီများကို မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် နိုင်ငံရေးဗျူဟာထက် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ အပြုအမူကို အကဲဖြတ်သည်။ နိုင်ငံရေးသည် အုပ်ချုပ်မှုနယ်ပယ်တွင် လည်ပတ်နေချိန်တွင် ကျင့်ဝတ်တရားသည် သြတ္တပ္ဋစိတ်၏ နယ်ပယ်တွင် လည်ပတ်သည်။
ကျင့်ဝတ်တရားသည် နိုင်ငံရေးအာဏာထက် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ နိယာမများကို အာရုံစိုက်သောကြောင့်၊ အလွန်ကွဲပြားသော နိုင်ငံရေးတိမ်းညွှတ်မှုရှိသော လူတစ်ဦးချင်းစီပင်လျှင် အဓိက ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ကတိကဝတ်များကို မျှဝေနိုင်သေးသည်။ ရှေးရိုးစွဲဝါဒီတစ်ဦး၊ လစ်ဘရယ်တစ်ဦး၊ လွတ်လပ်ရေးဝါဒီတစ်ဦး သို့မဟုတ် ဆိုရှယ်လစ်တစ်ဦးသည် အခွန်ကောက်ခံခြင်း၊ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ သို့မဟုတ် နိုင်ငံတော်အာဏာတို့အပေါ် ပြင်းထန်စွာ သဘောထားကွဲလွဲနိုင်သော်လည်း — သို့သော် အားလုံးက မလိုအပ်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုသည် မှားယွင်းကြောင်း၊ တရားမျှတမှုသည် အရေးပါကြောင်း၊ ရှောင်ရှားနိုင်သော ထိခိုက်မှုဖြစ်စေခြင်းသည် အကြောင်းပြချက်တောင်းဆိုသည်ဟု သဘောတူနိုင်သည်။ မျှဝေထားသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဗီဇသဘောများသည် အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ နယ်နိမိတ်များကို မကြာခဏ ကျော်လွန်သွားတတ်သည်။
ဤခြားနားချက်သည် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ကျင့်ဝတ်တရားသည် နိုင်ငံရေးဆုံးဖြတ်ချက်များကို အသိပေးနိုင်ပြီး နိုင်ငံရေးစနစ်များသည် ကျင့်ဝတ်တန်ဖိုးများကို ထင်ဟပ်ရန် ကြိုးပမ်းနိုင်သည်။ သို့သော် ကျင့်ဝတ်တရားသည် နိုင်ငံရေးတည်ဆောက်ပုံများမှ မူလအစမရှိပါ။ ၎င်းသည် တိကျသော လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်တစ်ခုခုနှင့် ဆက်နွယ်မှုမလိုအပ်ပါ။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုသည် သူ့ဘာသာသူ ရပ်တည်နိုင်သည်။
ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုသည် မူဝါဒကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သော်လည်း ၎င်းအပေါ် မှီခိုမနေပါ။ လူတစ်ဦးသည် မည်သည့်နိုင်ငံရေးမူဘောင်နှင့်မျှ သီးခြားလွတ်လပ်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ယုံကြည်ချက်တစ်ခုကို ကိုင်စွဲထားနိုင်သည်။ ဤသဘောအရ ကျင့်ဝတ်တရားသည် နိုင်ငံရေးကို လမ်းညွှန်နိုင်သည် — သို့သော် ၎င်းကို လျှော့ချ၍မရပါ။
သတ်သတ်လွတ်စားခြင်း
နိုင်ငံရေးထက် ကျော်လွန်ခြင်း
သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တိရစ္ဆာန်အခွင့်အရေး လှုပ်ရှားမှုများ၏ နိုင်ငံရေးကင်းရှင်းရေး
တိရစ္ဆာန်အခွင့်အရေး လှုပ်ရှားမှုများ
သတ်သတ်လွတ်စားသုံးခြင်းသည် နိုင်ငံရေးအယူဝါဒတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် မဲပေးခြင်းဗျူဟာတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ယဉ်ကျေးမှုလမ်းကြောင်းတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် မည်သည့်နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုနှင့်မျှ လိုက်လျောညီထွေရှိသော ဆန္ဒပြမှုပုံစံတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ ၎င်း၏အဓိကအနှစ်သာရတွင် သတ်သတ်လွတ်စားသုံးခြင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရပ်တည်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည် — ထိခိုက်မှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်စေရန်နှင့် ခံစားတတ်သောသတ္တဝါများကို မလိုအပ်ဘဲ အမြတ်ထုတ်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ရန် ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ကတိကဝတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
အခြေခံမူ- မလိုအပ်သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို လျှော့ချခြင်း
ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ သတ်သတ်လွတ်စားသုံးခြင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ဗီဇသဘောများနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသော အလွန်အခြေခံကျသော အမှန်တရားတစ်ခု တည်ရှိသည်- ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အရေးပါသည်။ မည်သည့်နိုင်ငံရေးစနစ်များကိုမျှ ဒီဇိုင်းထုတ်ခြင်းမပြုမီ ကြာမြင့်စွာကပင် — ပါတီများ၊ အတွေးအခေါ်များ သို့မဟုတ် ရွေးကောက်ပွဲဆိုင်ရာ ပြိုင်ဆိုင်မှုများ မတည်ရှိမီ ကြာမြင့်စွာကပင် — လူသားများသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ နာကျင်မှုဖြစ်စေခြင်းကို ရှောင်ရှားရမည့်အရာတစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ယဉ်ကျေးမှုများနှင့် ခေတ်ကာလများတစ်လျှောက် စာနာမှုနှင့် ကရုဏာတရားတို့သည် ကောင်းမွန်သောဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်ခြင်းဟူသည် အဘယ်အရာကို ကျွန်ုပ်တို့နားလည်သဘောပေါက်ပုံ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်ခဲ့သည်။
မလိုအပ်သော ဝေဒနာသည် မလိုလားအပ်ရုံမျှမက — ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ အလွယ်တကူ ပယ်ချ၍မရသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝေဒနာခံစားနိုင်သော သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အကြောင်းပြချက်များအတွက် ထိခိုက်နစ်နာစေသောအခါ၊ ဤထိခိုက်မှုကို အဘယ်ကြောင့် ခွင့်ပြုခဲ့သနည်းဟု ကျွန်ုပ်တို့ မေးမြန်းရန် တွန်းအားပေးခံရသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အရေးပါသော မည်သည့်အရာကိုမျှ မစွန့်လွှတ်ဘဲ ထိုသို့သော ထိခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်သော အခြားရွေးချယ်စရာများ ရှိပါက၊ ထိုအခြားရွေးချယ်စရာများကို ရွေးချယ်ခြင်းသည် ပိုမိုနှစ်သက်ဖွယ်ရာသာမက ကျင့်ဝတ်အရ အတင်းအကြပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာ ဖြစ်လာသည်။
ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်ပညာရှင်များသည် ဤထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို တိကျပြတ်သားစွာနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ပီတာ ဆင်ဂါ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အရေးပါသည်မှာ ဉာဏ်ရည်၊ မျိုးစိတ်အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်မှု သို့မဟုတ် အဆင့်အတန်းမဟုတ်ဘဲ ဝေဒနာခံစားနိုင်စွမ်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ကျင့်ဝတ်အရ သက်ဆိုင်စေသည့်အရာမှာ ၎င်းသည် ထိခိုက်မှု သို့မဟုတ် သက်သာရာရမှု၊ ပျော်ရွှင်မှု သို့မဟုတ် ဝေဒနာကို ဖြစ်စေနိုင်သည့် အချက်ဖြစ်သည်။ Singer ၏ လက်ရာများနှင့် တိရစ္ဆာန်ကျင့်ဝတ်နယ်ပယ်ရှိ အခြားသူများ၏ လက်ရာများတွင်၊ ဤဝေဒနာအပေါ် အာရုံစိုက်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ မည်သူ့ကို ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှု ပေးအပ်သင့်သနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ပေးအပ်သင့်သနည်းဟူသော ယူဆချက်များကို မေးခွန်းထုတ်သည့် ကျယ်ပြန့်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရှုထောင့်ကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။
သို့သော် ဤတွင် နက်နဲသော အချက်ရှိသည်- ဤနိယာမသည် မည်သည့် နိုင်ငံရေး အတွေးအခေါ်တစ်ခုတည်းနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်ပါ။ ဝေဒနာသည် အရေးပါသည်ဟု အသိအမှတ်ပြုခြင်းသည် လက်ဝဲယိမ်း သို့မဟုတ် လက်ယာယိမ်း သဘောတရားမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် မည်သည့် ပါတီအစီအစဉ်၏ သီးသန့်အဆိုတစ်ခုမျှမဟုတ်သလို မည်သည့် စီးပွားရေးသီအိုရီတစ်ခုတည်းတွင် အမြစ်တွယ်နေခြင်းလည်းမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် နိုင်ငံရေး နယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်သော — အသိဉာဏ်နှင့် သြတ္တပ္ဋိတွင် အခြေခံထားသော — ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ လေ့လာတွေ့ရှိချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းနှင့် နိုင်ငံရေးအုပ်စုများမှ လွတ်လပ်မှု
၎င်း၏အဓိကအနှစ်သာရအရ၊ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် နိုင်ငံရေးတံဆိပ် သို့မဟုတ် ဆက်နွယ်မှုအမှတ်အသားတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ၊ ထိခိုက်နစ်နာမှုနှင့် ဝေဒနာခံစားရခြင်း၏ အတွေ့အကြုံအပေါ် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ လူများသည် အဘယ်ကြောင့် သတ်သတ်လွတ်တန်ဖိုးများကို လက်ခံကျင့်သုံးကြသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ နက်ရှိုင်းစွာကြည့်ရှုသောအခါ၊ ထူးခြားသည့်အချက်တစ်ခုကို တွေ့ရသည်- လူတစ်ဦးအား ထိခိုက်နစ်နာမှုကို မေးခွန်းထုတ်ရန် ဦးဆောင်သည့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ တွန်းအားသည် သီးခြားနိုင်ငံရေးအတွေးအခေါ်တစ်ခုမှ မပေါ်ပေါက်လာပါ။ ယင်းအစား၊ ၎င်းသည် နိုင်ငံရေးပါတီများ၏ နိုင်ငံရေးထက် ရှေးကျပြီး ယဉ်ကျေးမှုကွဲပြားမှုများကို ကျော်လွန်သော ဝေဒနာ၊ ကရုဏာနှင့် တာဝန်ယူမှုတို့နှင့် လူသားအားလုံး၏ ဘုံတွေ့ဆုံမှုမှ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
လူများသည် မတူညီသောဘဝကမ္ဘာများမှ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်း၏ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှုများဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသော်လည်း ဦးတည်ရာသည် မကြာခဏဆိုသလို အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ရှေးရိုးစွဲအတွေးအခေါ်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုသတ်မှတ်သူတစ်ဦးအတွက်၊ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ယူမှုနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်၏ သမာဓိရှိမှုအပေါ် ကတိကဝတ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်။ အစားအစာနှင့် စားသုံးမှုဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုများသည် အခြားသတ္တဝါများကို သက်ရောက်မှုရှိသည်ကို လူတစ်ဦးက အသိအမှတ်ပြုသောအခါ၊ ကိုယ်ပိုင်အေဂျင်စီ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ လေးနက်မှုသည် အဓိကဖြစ်လာသည်။ ၎င်းကို လှုံ့ဆော်ပေးသောအရာသည် ပြင်ပမှ နိုင်ငံရေးဖိအားမဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ရွေးချယ်မှုများသည် အရေးပါပြီး တာဝန်ယူမှုသည် နိုင်ငံတော် သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည့်အရာမဟုတ်ဟူသော အတွင်းပိုင်းခံစားချက်ဖြစ်သည်။
လစ်ဘရယ် သို့မဟုတ် တိုးတက်သောတန်ဖိုးများဖြင့် ပုံဖော်ထားသူများအတွက်၊ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသို့ လမ်းကြောင်းသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော တရားမျှတမှုသဘောနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုကို ချဲ့ထွင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။ တရားမျှတမှုကို ဦးစားပေးသူအများအပြားသည် ထိခိုက်မှုလျှော့ချခြင်းကို တန်းတူညီမျှမှု၏ ယုတ္တိကျသော တိုးချဲ့မှုတစ်ခုအဖြစ် မြင်ကြသည် — ၎င်းသည် လူသားအသိုင်းအဝိုင်းများအတွက်သာ ကန့်သတ်မထားဘဲ ဝေဒနာခံစားနိုင်သော မည်သည့်သတ္တဝါကိုမဆို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသည်။ ဤနေရာတွင် သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် တရားမျှတမှုကိုအခြေခံသော တွေးခေါ်မှုနှင့် ကိုက်ညီရုံမျှမက၊ ၎င်း၏ လက်တွေ့သရုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဘာသာရေးသမားများသည်လည်း သတ်သတ်လွတ်ကျင့်ဝတ်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိမှုကို တွေ့ရှိနိုင်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဘာသာတရားက နိုင်ငံရေးရပ်တည်ချက်ကို ညွှန်ကြားသောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ ကရုဏာ၊ ကရုဏာတရားနှင့် ဘဝအတွက် လေးစားမှုတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများစွာ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေတွင်၊ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် နက်ရှိုင်းစွာခံယူထားသော ဝိညာဉ်ရေးတန်ဖိုးများ၏ လက်တွေ့ဘဝဖော်ပြချက်တစ်ခုဖြစ်သည် — ကြင်နာမှုသည် အရေးပါပြီး မလိုအပ်သောထိခိုက်မှုသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အကျိုးဆက်များရှိသည်ဟူသော နေ့စဉ်အတည်ပြုချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ဘာသာရေးမူဘောင်များမရှိသူများ — လောကီကျင့်ဝတ်ပညာရှင်များ၊ ဒဿနပညာရှင်များ သို့မဟုတ် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များ — သည် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော ကရုဏာ၊ ယုတ္တိကျသော ညီညွတ်မှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စူးစမ်းလေ့လာမှုတို့မှတစ်ဆင့် သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ မိမိကိုယ်ကို ဆန်းစစ်ခြင်းနှင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းမှတစ်ဆင့်၊ အထူးသဖြင့် ထိခိုက်မှုကို လျှော့ချပေးသော ရွေးချယ်မှုများ ရရှိနိုင်သည့်အခါတွင် လူသားမဟုတ်သော တိရစ္ဆာန်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းမှ ဖယ်ထုတ်သည့် တရားမျှတသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ နယ်နိမိတ်မရှိဟု ၎င်းတို့က ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။
ဤကွဲပြားသော ဦးတည်ချက်များကို ပေါင်းစည်းပေးသောအရာသည် ဘုံနိုင်ငံရေးအယူဝါဒမဟုတ်ဘဲ ဘုံကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုဖြစ်သည်- ဆင်းရဲဒုက္ခသည် အရေးပါသည်ဟူသော အသိအမှတ်ပြုမှုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှောင်လွှဲနိုင်သော ထိခိုက်မှုများကို မဖြစ်စေဘဲ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်လျှင် ထိုလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်သင့်သည်ဟူသော အသိအမှတ်ပြုမှုဖြစ်သည်။ ဤထိုးထွင်းသိမြင်မှုသည် တိုးတက်ရေးဝါဒ၊ ရှေးရိုးစွဲဝါဒ၊ လောကီရေးဝါဒ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာဝါဒတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်ပါ — ၎င်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှု ဖြစ်ပေါ်သည့်နေရာတိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဤနိယာမသည် နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ချိန်ညှိမှုမှမဟုတ်ဘဲ အခြေခံလူသားဆိုင်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုမှ ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ သတ်သတ်လွတ်စားသုံးမှုဝါဒသည် အုပ်စုခွဲနိုင်ငံရေးမှ ၎င်း၏လွတ်လပ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ၎င်းသည် သစ္စာခံမှုအစား ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုကို ဖိတ်ခေါ်သည်။ ပါတီသစ္စာခံမှုအစား ကိုယ်ကိုကိုယ်သိသောစိတ်ကို ဆွဲဆောင်သည်။ ဤသဘောအရ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ သတ်သတ်လွတ်စားသုံးမှုဝါဒသည် နိုင်ငံရေး၏ဖော်ပြချက်တစ်ခုလုံးမဟုတ်ပါ — ၎င်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စိတ်ကူးစိတ်သန်း၏ဖော်ပြချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။
နိုင်ငံရေးတံဆိပ်ကပ်ခြင်း၏ အန္တရာယ်
ပါတီစွဲမဟုတ်သော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်
သတ်သတ်လွတ်စားသုံးမှုဝါဒသည် ကရုဏာတရားနှင့် မလိုအပ်သောဆင်းရဲဒုက္ခများကို လျှော့ချခြင်းတွင် အမြစ်တွယ်နေသည် — နိုင်ငံရေးကို ကျော်လွန်သော အခြေခံမူများဖြစ်သည်။ ဤတန်ဖိုးများကို နိုင်ငံရေးအုပ်စုတစ်ခုတည်းနှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့၏ စကြဝဠာဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှုသည် မှုန်ဝါးသွားပြီး နောက်ခံအမျိုးမျိုးမှလူများသည် သီးခြားခွဲထုတ်ခံရသည်ဟု ခံစားရနိုင်သည်။ ကျင့်ဝတ်တရားသည် လူတိုင်းအတွက်ဖြစ်ပြီး ပါတီတစ်ခု သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်တစ်ခုအတွက်သာ မဟုတ်ပါ။
နိုင်ငံရေးတံဆိပ်များ၏ ကျဉ်းမြောင်းစေသော သက်ရောက်မှု
သတ်သတ်လွတ်စားသုံးမှုဝါဒကို "လက်ဝဲ" သို့မဟုတ် "လက်ယာ" ဟု တံဆိပ်ကပ်ခြင်းသည် စကားဝိုင်းကို ကျဉ်းမြောင်းစေသည်။ "ဤလုပ်ဆောင်ချက်သည် ကျင့်ဝတ်ရှိပါသလား။" ဟုမေးမြန်းခြင်းအစား ဆွေးနွေးမှုသည် "မည်သည့်ဘက်က ဤအရာကို ထောက်ခံသနည်း။" သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုကို အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ နေရာချထားမှုဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပြီး တွေးခေါ်မြော်မြင်သော ဆွေးနွေးမှုသည် အုပ်စုခွဲဆိုင်ရာ အခြေအတင်ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသည်။
တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုမှ အတွေးအခေါ်တိုက်ပွဲသို့
နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ ဘောင်ခတ်ခြင်းသည် ဘုံကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စကားဝိုင်းတစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်ကို သစ္စာခံမှုဆိုင်ရာ ပြိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။ ကရုဏာတရားနှင့် ကိုယ်ကိုကိုယ်သိသောစိတ်သည် ပြိုင်ဆိုင်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သူများသည် ကိုယ်ကျင့်တရားထက် နိုင်ငံရေးကိုအခြေခံ၍ သတ်သတ်လွတ်စားသုံးမှုဝါဒကို ခုခံကာကွယ်ရန် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ရန် ဖိအားပေးခံရသည်။
ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာနှင့် လက်လှမ်းမီနိုင်မှုကို ထိန်းသိမ်းခြင်း
သတ်သတ်လွတ်စားခြင်း၏ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားသည် ၎င်း၏ အားလုံးပါဝင်နိုင်မှုတွင် တည်ရှိသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုကို နိုင်ငံရေး ဆက်နွယ်မှုထက် အာရုံစိုက်ထားခြင်းဖြင့်၊ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် ဝေဒနာခံစားရခြင်း၏ မေးခွန်းကို စဉ်းစားလိုသူတိုင်းအား ပြောဆိုနိုင်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုသည် မည်သည့် အတွေးအခေါ်၊ နောက်ခံ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး ဝိသေသလက္ခဏာမှ မသက်ဆိုင်ဘဲ လူတိုင်းလက်လှမ်းမီနိုင်ရန် ရှိနေသင့်သည်။
ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ဝတ်နှင့် ပြည်သူ့မူဝါဒ
သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် အစိုးရအဆောက်အအုံများ၏ ခန်းမများတွင်လည်းကောင်း၊ တက်ကြွလှုပ်ရှားသူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင်လည်းကောင်း မစတင်ဘဲ၊ ကိုယ်ကိုတိုင်သိသော စိတ်သဘောတရား၏ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတွင် စတင်သည်။ ၎င်းသည် လူတစ်ဦးချင်းစီက မိမိဘာသာ ရင်ဆိုင်ရမည့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စစ်ဆေးခြင်းတစ်ခုဖြစ်သည်- ကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ္ဘာကြီးကို အဆင်ပြေမှုများ သို့မဟုတ် ဓလေ့ထုံးတမ်းများ၏ စုစည်းမှုတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ခံစားနိုင်၊ ဝေဒနာခံစားနိုင်နှင့် ရှင်သန်နိုင်သော ဘဝများ၏ ကွန်ရက်တစ်ခုအဖြစ် မြင်သည့် အခိုက်အတန့်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ မေးခွန်းသည် ရိုးရှင်းသော်လည်း ပြင်းထန်သည်- "မလိုအပ်သော အန္တရာယ်မဖြစ်စေသော နည်းလမ်းဖြင့် နေထိုင်ရန် ကျွန်ုပ် ရွေးချယ်နိုင်ပါသလား။"
ဤရွေးချယ်မှုသည် အလွန်ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သည်။ ၎င်းသည် အတည်ပြုချက်၊ လက်ခုပ်တီးခြင်း သို့မဟုတ် မည်သည့် နိုင်ငံရေး အစီအစဉ်နှင့်မျှ လိုက်လျောညီထွေရှိရန် မလိုအပ်ပါ။ လူတစ်ဦးသည် လူထုအငြင်းပွားမှုတွင် မပါဝင်ဘဲ သို့မဟုတ် လူမှုရေးဆိုင်ရာ အတည်ပြုချက်ကို မရှာဖွေဘဲ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းကို သမာဓိရှိမှု၏ လုပ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ကျင့်သုံးနိုင်သည် — ကရုဏာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားမှု၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်သည် ဦးစွာ အတွင်းဘက်သို့ ညွှန်ပြပြီး ညစာစားပွဲ၊ ဈေးကွက်နှင့် နေ့စဉ်သုံးစွဲမှုတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို လမ်းညွှန်ပေးသည်။
ပြည်သူ့မူဝါဒ၊ ဥပဒေပြုရေးနှင့် နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများသည် ဤတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုများ၏ ဒုတိယအဆင့် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုများဖြစ်သည်။ ဥပဒေများသည် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ အပြုအမူကို ကာကွယ်နိုင်၊ အားပေးနိုင် သို့မဟုတ် ပုံမှန်ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ၎င်းကို မဖန်တီးနိုင်ပါ။ စစ်မှန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုသည် ဥပဒေမတိုင်မီ တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ရပ်များသည် အပြင်သို့ လှိုင်းထနေပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်သောအခါမှ မမြင်နိုင်သော ဘဝများကို ထိမိစေသည်ဟု ရင်းနှီးသော အသိအမှတ်ပြုမှုတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် ဤကိုယ်ပိုင်တာဝန်ခံမှု၏ နေရာတွင် ရှင်သန်သည် — နိုင်ငံရေးမတိုင်မီ၊ အတွေးအခေါ်မတိုင်မီနှင့် မကြာခဏ ၎င်းတို့ရှိနေသော်လည်း။
ဤသည်မှာ သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် နိုင်ငံရေး ဆက်နွယ်မှုမှ လုံးဝခွဲထွက်နိုင်သည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးသည် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသို့ မဝင်ရောက်ဘဲ၊ အသနားခံစာတစ်စောင်ကို လက်မှတ်မထိုးဘဲ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေး ရပ်တည်ချက်ကို မကြေညာဘဲ ကျင့်ဝတ်အရ နေထိုင်နိုင်၊ ဝေဒနာကို လျှော့ချနိုင်ပြီး ကရုဏာကို ပုံဖော်နိုင်သည်။ ကတိကဝတ်သည် ဘဝကိုယ်နှိုက်၊ ကိုယ်ကိုတိုင်သိသော စိတ်သဘောတရားနှင့် အန္တရာယ်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းအတွက်ဖြစ်သည် — ပါတီလိုင်းများ၊ လူထုအတည်ပြုချက် သို့မဟုတ် အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ လိုက်လျောညီထွေရှိမှုအတွက် မဟုတ်ပါ။
နိုင်ငံရေးထက် ကျော်လွန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမှု
တိရစ္ဆာန်လွတ်မြောက်ရေး (Animal Liberation) တွင်၊ Peter Singer သည် နိုင်ငံရေး ဝိသေသလက္ခဏာကို ရှေ့မတင်ဘဲ တိရစ္ဆာန်များနှင့်ပတ်သက်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စကားဝိုင်းကို ပြန်လည်ပုံဖော်သည်။ သူသည် အတွေးအခေါ်၊ ပါတီပလက်ဖောင်းများ သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ သစ္စာခံမှုများဖြင့် မစတင်ပါ။ သူသည် ပိုမိုရိုးရှင်းပြီး ပိုမိုတောင်းဆိုမှုရှိသော မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် စတင်သည်-
ဤသတ္တဝါသည် ဝေဒနာခံစားနိုင်ပါသလား။
Singer အတွက်၊ ဝေဒနာခံစားနိုင်မှုသည် နိုင်ငံရေး အမျိုးအစားတစ်ခုမဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သက်ဆိုင်သော အချက်တစ်ချက်ဖြစ်သည်။ သတ္တဝါတစ်ကောင်သည် နာကျင်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု သို့မဟုတ် စိတ်ဆင်းရဲမှုကို ခံစားနိုင်လျှင်၊ ထိုဝေဒနာသည် အရေးပါသည် — ထိုသတ္တဝါသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျိုးစိတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အသိုင်းအဝိုင်း သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အုပ်စုတွင် ပါဝင်သည်ဖြစ်စေ မပါဝင်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါ။
ဤရွေ့လျားမှုသည် ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုလုံးကို ပါတီဆိုင်ရာ လိုက်လျောညီထွေမှုမှ ဝေးကွာသွားစေသည်။ မလိုအပ်သော ဝေဒနာဖြစ်စေခြင်း၏ မှားယွင်းမှုသည် မိမိကိုယ်ကို တိုးတက်သူ သို့မဟုတ် ရှေးရိုးစွဲသူ၊ ဘာသာရေးသမား သို့မဟုတ် လောကီသမားဟု သတ်မှတ်ခြင်းအပေါ် မမူတည်ပါ။ ၎င်းသည် ပိုမိုအခြေခံကျသော အရာတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်- ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုတွင် ညီညွတ်မှု။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လူသားများကို ထိခိုက်သောအခါ မလိုအပ်သော ဝေဒနာကို ငြင်းပယ်ပါက၊ သားကောင်သည် လူသားမဟုတ်သောအခါတွင် ဤနိယာမသည် ရိုးရှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ အလားတူ လူသားဝေဒနာကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေချိန်တွင် တိရစ္ဆာန်ဝေဒနာကို လျစ်လျူရှုခြင်းသည် နိုင်ငံရေး ရပ်တည်ချက်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ညီညွတ်မှု ပျက်ကွက်ခြင်းတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် Singer ၏ မူဘောင်သည် နိုင်ငံရေး ဝိသေသလက္ခဏာကို မတောင်းဆိုပါ။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုကို တောင်းဆိုသည်။
ဤရှုထောင့်အတွင်း သတ်သတ်လွတ်စားခြင်းသည် ပါတီဆိုင်ရာ အချက်ပြမှုတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ အခြေခံ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခု၏ လက်တွေ့ကျသော တိုးချဲ့မှုတစ်ခုအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်- အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်သောအခါနှင့် ဝေဒနာသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်သောအခါ၊ ချုပ်တည်းခြင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်တစ်ခုဖြစ်လာသည်။ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် လူထုမဖြစ်မီ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဥပဒေပြုရေးမဖြစ်မီ ကျင့်ဝတ်အရဖြစ်သည်။
ကျင့်ဝတ်သည် သင်မည်သူ့ကို မဲပေးသည်ကို မမေးပါ။
၎င်းသည် သင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အခြားသူများကို မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်သည်ကို မေးသည်။
ထို့ပြင် အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်သည့်နေရာတွင် တာဝန်စတင်သည်။
ကျင့်ဝတ်သည် အတွေးအခေါ်မဟုတ်ဘဲ လုပ်ဆောင်ချက်ကို လမ်းညွှန်သည့် ကမ္ဘာတစ်ခုကို ပုံဖော်ရန် သင်ကူညီနိုင်သည်။
တံဆိပ်များနှင့် ပါတီစွဲများကိုကျော်လွန်၍ ကရုဏာ၊ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် တာဝန်ယူမှုတို့ဖြင့် လုပ်ဆောင်ပါ။
တာဝန်ယူမှုအတွက် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်
ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးချယ်မှုများကို လမ်းညွှန်မှသာ အဓိပ္ပါယ်ရှိသည်။ အသိပညာတစ်ခုတည်းသည် မလုံလောက်ပါ — ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်သည် လုပ်ဆောင်ချက်ကို နားလည်မှုနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေခြင်းတွင် ပုံဖော်လာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ပြုလုပ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ချက်ချင်းသိမြင်မှုထက်ကျော်လွန်သော ဘဝများကို ထိမိစေပြီး ရွေးချယ်မှုတိုင်းသည် သမာဓိရှိရှိ လုပ်ဆောင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ပေးအပ်သည်။
ဤခေါ်ဆိုမှုသည် မည်သည့်အတွေးအခေါ် သို့မဟုတ် ဆက်နွယ်မှုမှ မလိုအပ်သောကြောင့် စကြဝဠာဆိုင်ရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရောင်ပြန်ဟပ်မှုနှင့် ညီညွတ်မှုကိုသာ တောင်းဆိုသည်- လူများသည် ၎င်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များ၏ အကျိုးဆက်များကို ဆန်းစစ်ပြီး ထိုအတိုင်း တုံ့ပြန်ရန် ဆန္ဒရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုစတင်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်သည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ၊ အချိန်မကုန်နိုင်သော၊ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုဖြင့် လုပ်ဆောင်ရန် အဆင်သင့်ရှိသူတိုင်း လက်လှမ်းမီနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။
















































