နိုင်ငံရေးမှ ကင်းလွတ်ခြင်း
သတ်သတ်လွတ်စားခြင်း၏

သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာကျင့်ဝတ်သည် ၎င်း၏အခြေခံအုတ်မြစ်တွင် အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာကိစ္စမဟုတ်ပါ — ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏မျှဝေထားသောကမ္ဘာနှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဇီဝထုသည် လူ့အရေးကိစ္စများအတွက် နောက်ခံမြင်ကွင်းမဟုတ်ဘဲ ဘဝကိုယ်တိုင်အတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေ၏အခြေအနေဖြစ်သည်ဟူသော အသိအမှတ်ပြုမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသည်။ ဤအသိအမှတ်ပြုမှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မဲဆန္ဒရှင်များ သို့မဟုတ် ပါတီဝင်များအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ မြစ်များ၊ သစ်တောများ၊ သမုဒ္ဒရာများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကိုဝန်းရံထားသော ဘဝပုံစံမျိုးစုံတို့နှင့် ရောယှက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသတ္တဝါများအဖြစ် ရင်ဆိုင်စေသည်။ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာကျင့်ဝတ်ကို နိုင်ငံရေးမဟုတ်အောင်ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဤရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံမှုကို ဝေါဟာရနယ်ပယ်မှ ပြန်လည်ရယူပြီး သက်သေအထောက်အထား၊ စာနာမှုနှင့် ဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာတာဝန်ယူမှုတို့တွင် အခြေခံထားသော ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာဆင်ခြင်သုံးသပ်မှု၏ မြေဆီလွှာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန်ဖြစ်သည်။

ဤပြန်လည်တည်ဆောက်မှု၏ ပထမဆုံးခြေလှမ်းမှာ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုသည် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော အရာမဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ဘဝတွင် ကြုံတွေ့နေရသည့် အရာဖြစ်ကြောင်း ရင်ဆိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကလေးများ တစ်ချိန်က ရေသောက်ခဲ့ဖူးသော ခြောက်သွေ့နေသည့် မြစ်ကြမ်းပြင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သန္တာကျောက်တန်းများ အရောင်ဖျော့ကာ ဖြူဖွေးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သေလုမြောပါးနေသော တောအုပ်များတွင် ခိုလှုံရာမရှိတော့သော ငှက်တစ်ကောင်၏ ပျောက်ဆုံးသွားသော တေးသံဖြစ်သည်။ ဤဖြစ်စဉ်များသည် နိုင်ငံရေးအောင်မြင်မှု သို့မဟုတ် ကျရှုံးမှု၏ သင်္ကေတများမဟုတ်ဘဲ အကြောင်းတရားနှင့် အကျိုးတရား၏ ထင်ရှားသော ဖော်ပြချက်များဖြစ်ပြီး ဒေတာများဖြင့် တိုင်းတာနိုင်သော်လည်း လူသားအတွေ့အကြုံနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အာရုံစိုက်မှုမှတစ်ဆင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဂရပ်များ၊ မော်ဒယ်များနှင့် ရေရှည်သုတေသနများမှတစ်ဆင့် ဂေဟစနစ်များကို သိပ္ပံနည်းကျ လေ့လာသောအခါ ပထဝီဝင်နှင့် လူမှုရေးနယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်သော ထိခိုက်မှုပုံစံများကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖော်ထုတ်တွေ့ရှိသည်။ ဖန်လုံအိမ်ဓာတ်ငွေ့များသည် နယ်နိမိတ်များကို မခွဲခြားဘဲ စုဆောင်းမိနေပုံ၊ မျိုးစိတ်များ ကျဆင်းမှုသည် လူသားတို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို မခွဲခြားဘဲ ဖြစ်ပေါ်နေပုံနှင့် ရေချိုစနစ်များသည် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှုထက် ပိုမိုမြန်ဆန်သော လိုအပ်ချက်အောက်တွင် ယိုယွင်းပျက်စီးနေပုံတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့မြင်ရသည်။ သိပ္ပံပညာက ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို ဖော်ပြသည်။ ကျင့်ဝတ်တရားက ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထောက်ပံ့ပေးနေသော ကမ္ဘာကြီးအား မည်သို့သော တာဝန်ရှိသည်ကို မေးခွန်းထုတ်သည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့် အတွေးအခေါ်စနစ်ကိုမျှ သစ္စာခံရန် ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ ဘဝ၏ အခြေအနေများနှင့် ပတ်သက်သော သက်သေအထောက်အထားများကို ရိုးသားစွာ တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။

သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်တရားကို နိုင်ငံရေးမဟုတ်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဂေဟဗေဒဆိုင်ရာ အဖြစ်မှန်ကို နိုင်ငံရေးပြိုင်ဆိုင်မှု၏ မျက်မှန်မှတစ်ဆင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ငြင်းဆန်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားကို အတွေးအခေါ်ဆိုင်ရာ ချိန်ညှိမှုထက် ရှေ့တန်းတင်ရန် ဆိုလိုပြီး ထိခိုက်မှု၊ ဂရုစိုက်မှုနှင့် တာဝန်ယူမှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သတ်မှတ်ချက်များဖြင့် စဉ်းစားသုံးသပ်နိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။ 'အသက်ကို ထောက်ပံ့ပေးသော စနစ်များ၏ သမာဓိကို လေးစားသော နည်းလမ်းဖြင့် နေထိုင်ခြင်းဟူသည် အဘယ်နည်း' ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မေးသောအခါ နိုင်ငံရေး ငြင်းခုံမှုတွင် တစ်ဖက်ဖက်ကို ရွေးချယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ခံယူချက်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ခံယူချက်ဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို နှစ်သက်ရာဖြင့် ခွဲဝေယူရမည့် အရင်းအမြစ်တစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် အကျိုးဆက်များရှိသည့် ဆက်ဆံရေးကွန်ရက်တစ်ခုအဖြစ် မြင်နိုင်စွမ်းဖြစ်သည်။ ဤခံယူချက်သည် အယူဝါဒမှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ဘဝအတွေ့အကြုံ၊ မျှဝေခံစားရသော အားနည်းချက်များနှင့် သိပ္ပံပညာက နားလည်နိုင်စေသော ထိခိုက်မှုဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်ခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာကြီးကို ဂရုစိုက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး နေရပ်စွန့်ခွာထွက်ပြေးရသော အသိုက်အဝန်း၊ လွှမ်းမိုးခံရသော စိုစွတ်မြေဧရိယာ သို့မဟုတ် ပြိုလဲနေသော ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းတွင် ထင်ရှားပါစေ ဝေဒနာခံစားရမှုသည် အရေးကြီးသည်မှာ ၎င်းသည် ဘဝ၏ဖြစ်နိုင်ခြေကို လျော့ပါးစေသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။

လက်တွေ့တွင် နိုင်ငံရေးမဟုတ်သော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်တရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးချယ်မှုများ၏ ချက်ချင်းအကျိုးဆက်များကို စဉ်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်သည်- ကျွန်ုပ်တို့စားသုံးသော အစားအစာ၊ ကျွန်ုပ်တို့စိုက်ပျိုးသော မြေ၊ ကျွန်ုပ်တို့အသုံးပြုသော စွမ်းအင်၊ ဂေဟစနစ်များဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသော စီးပွားရေးကို ကျွန်ုပ်တို့ ပုံဖော်သည့်နည်းလမ်းတို့ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုသည် မည်သည့် နိုင်ငံရေးဝိသေသလက္ခဏာနှင့်မျှ ဆက်စပ်နေရန် မလိုအပ်ဘဲ ၎င်းသည် ဆင်ခြင်တုံတရား၊ သက်သေအထောက်အထားနှင့် လူသားအားလုံး၏ မျှဝေခံစားနိုင်သော စာနာမှုနှင့် အဝေးမြင်နိုင်စွမ်းတို့ကို ဆွဲဆောင်သောကြောင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများ၊ ယဉ်ကျေးမှုများနှင့် ကမ္ဘာ့အမြင်များတစ်လျှောက်ရှိ လူတစ်ဦးချင်းစီက လက်ခံနိုင်သည်။

နိုင်ငံရေးအရောင်ကင်းစင်သော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်တရားသည် အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဘက်မလိုက်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ယင်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ရှုထောင့်ကို ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည် — ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်သုံးသပ်မှုသည် နိုင်ငံရေးသစ္စာခံမှုမဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့ဘဝနှင့် လက်တွေ့အမှန်တရားတို့ဖြင့် အသိပေးခံရသင့်သည်ဟူသော အခိုင်အမာပြောဆိုချက်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လူသားနှင့် လူသားမဟုတ်သော ကျွန်ုပ်တို့၏ အတူတကွနေထိုင်သူများသည် တူညီသော နုနယ်သော ဖြစ်တည်မှုကွန်ရက်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း၊ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အန္တရာယ်လျှော့ချရန် ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် ပါတီအလိုက် ဦးစားပေးမှုမဟုတ်ဘဲ ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအလင်းရောင်အောက်တွင် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုစိုက်ခြင်းသည် ဝိသေသလက္ခဏာမတိုင်မီ တာဝန်ယူမှု၏ အလေ့အကျင့်တစ်ခုဖြစ်လာသည် — သက်သေအထောက်အထားများဖြင့် အသိပေးပြီး စာနာမှုဖြင့် တည်တံ့သော ဘဝ၏ အခြေခံအခြေအနေများကို ဂုဏ်ပြုသော နေထိုင်မှုပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ နိုင်ငံရေးအရောင်ကင်းစင်သော သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်တရား၏ နှလုံးသားဖြစ်သည်- ဆင်းရဲဒုက္ခကို လျှော့ချရန်၊ ဂေဟစနစ်ဆိုင်ရာ သမာဓိကို လေးစားရန်နှင့် ကမ္ဘာကြီးကို အတွေးအခေါ်များ၏ တိုက်ပွဲမြင်ကွင်းအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး မျှဝေသုံးစွဲသော တစ်ခုတည်းသောအိမ်အဖြစ် တုံ့ပြန်ရန် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ကို မြှင့်တင်ပေးသော စည်းကမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။